Het goede voorbeeld

Zij gaan deze nieuwe mensen leren wat normaal is! Maar nu die kleintjes hen steeds meer volgen met hun haviksogen, dringt het tot hen beide door: deze mensjes zien alles wat ze doen...en denken dat dát normaal is! Overvallen door deze voorbeeldfunctie rijst de vraag: hoe willen ze eigenlijk dat zij eruitzien door deze nieuwe ogen? Als de conflictvermijder, wanhopig wegkijkend van een steeds grimmigere wereld of als de brutale, vrije paradijsvogel die ergens heus ook wel in ze zit? En had niet even iemand kunnen waarschuwen dat dit zo takkeconfronterend zou worden?